و اسلوب بلاغت را خود به خود آموخت و به همين جهت داراى هر چيزى بود كه هنر و ادبيات اصيل انسانى خواستار آنست : اصالت در شخصيت ، فرهنگ نيرومند ، بينش عميق و همگانى بودن هدف . . . و بدين‌ترتيب بود كه بلاغت و سخن امام على ( ع ) همواره در خدمت انسان و فرهنگ و تمدن بشرى بوده و خواهد بود « 1 » . آرى ، از همين‌جاست كه گفته‌اند كلام على ( ع ) برتر از سخن بشرى و گنجينه‌اى گرانبها است از مسائل فكرى ، عقيدتى ، اجتماعى ، اقتصادى و سياسى كه بزرگان تاريخ بشرى به عمق آن پى نبرده‌اند . بعنوان مثال مىتوان به دو موضع حساس و اساسى اجتماعى - مسئلهء گرسنگى و مسئله رهبرى - اشاره كرد كه همواره و در همه جاى دنيا موضوع مهم روز بوده و هست و خواهد بود . يك جامعه‌شناس محقق به‌طور آشكار درباره چگونگى ارزيابى اين دو نكته در سخن امام چنين مىنويسد : « . . . قرنها پيش از آن كه كتاب « انسان گرسنه » نوشته شود و « علم » به كشف مسئلهء گرسنگى بپردازد ، صدها سال پيش از آن كه « جان بويدار » سياستمدار انگليسى شكايت سر دهد كه در « عالم سياست » هيچگاه مسئلهء گرسنگى بينوايان ، مورد توجه ارباب قدرت قرار نگرفته است ، آشكارا مىبينيم كه « مسئلهء گرسنگى » در صفحات نهج‌البلاغه همواره موج مىزند ، و اساسىترين كوشش و رنج راستين على - پيشرو صميمىترين پيشوايان عدالت‌خواهى ، كه تاكنون تاريخ سياست جهان بر اريكه‌ى زمامدارى عملى به خود ديده است - « سير كردن گرسنگان » و ايجاد

--> ( 1 ) « روائع نهج‌البلاغه » تأليف جرج جرداق چاپ بيروت ، صفحه 25 - 31